Werken als jeugdbeschermer of medewerker CIT?
Heb jij de drive om de meest kwetsbare kinderen te beschermen? Kun je tegen een stootje, luister je zonder oordeel en maak je daadkrachtig keuzes? Dan past het vak van jeugdbeschermer bij jou.
Jij start als regisseur op het moment dat de kinderrechter een maatregel heeft uitgesproken. Daarbij word je ondersteund door professionele collega’s die voor, naast en achter elkaar staan. Tijdens de Meet & Greet op donderdag 24 september 2026 vanaf 16:00 uur kun je kennismaken met de organisatie en ervaringsdeskundigen. Meld je hieronder vast aan!
Zo doen we dat.
Bij JBRR werken we in specialistische teams gericht op OTS, voogdij en jeugdreclassering. We vinden het belangrijk dat elk kind de aandacht krijgt die het verdient. Elk team bestaat uit ongeveer 25 professionals, opgedeeld in kleinere basisteams waar je dagelijks mee samenwerkt.
Daarnaast is er een crisisinterventieteam (CIT) dat 24 uur per dag, 7 dagen per week bereikbaar is voor acute situaties (ook voor jongeren en gezinnen waar geen maatregel is opgelegd). Dit team werkt op het snijvlak van acute veiligheid, hulpverlening, jeugdbescherming en ketensamenwerking.
De meeste teammanagers hebben zelf in het veld gewerkt. Zij begrijpen waar je voor staat, waar je op vast kunt lopen en hoe je daar samen uit kunt komen.
JBRR werkt in een van de meest dynamische jeugdzorgregio's van Nederland. Je werkt op het scherpst van de snede.
Je wordt gekoppeld aan casussen met een wisselende intensiteit. Als team dragen we samen verantwoordelijkheid voor de workload. Loopt het bij jou vast, dan denkt een collega mee. Je krijgt bovendien intervisie, supervisie en ondersteuning van gedragswetenschappers en juristen. Bij JBRR sta je er nooit alleen voor!
Al onze jeugdbeschermers werken volgens een uniforme werkwijze die door en voor collega's is ontwikkeld. De richtlijn geeft houvast in een vak, waarin elke casus uniek is.
Bij JBRR werken we hard en ontspannen we hard! In alle hectiek is ontspanning belangrijk. Daar zorgt Het FUN-team voor! Het hele jaar door worden er leuke activiteiten georganiseerd. Van zomerfeesten, kerstborrels tot inspirerende workshops. Zo leer je veel collega’s kennen!
Bij JBRR kun je je continu ontwikkelen en blijven groeien. We bieden twee leerplatformen met een ruim aanbod aan fysieke en digitale trainingen.
Vacatures
Jij brengt structuur en overzicht in crisissituaties en zorg dat jouw team kan doen wat echt nodig is voor de jongeren en gezinnen.
Blijf jij rustig als alles tegelijk gebeurt en weet jij precies wat er moet gebeuren? En krijg jij energie van een rol waarin jouw overzicht direct verschil maakt?Als medewerker teamsecretariaat binnen het Crisisinterventieteam bij Jeugdbescherming Rotterdam Rijnmond zorg jij dat alles achter de schermen klopt.
Breng binnen de jeugdbescherming direct structuur en veiligheid in crisissituaties voor jongeren en gezinnen.
Blijf jij rustig wanneer de druk het hoogst is en weet jij precies wat er moet gebeuren als elke seconde telt?Als medewerker Crisisinterventieteam bij Jeugdbescherming Rotterdam Rijnmond maak jij het verschil op momenten die er écht toe doen.
Jij zorgt als jeugdbeschermer dat kinderen veilig opgroeien en gezinnen weer perspectief krijgen.
Bij JBRR werk je in specialistische teams die zich richten op de verschillende maatregelen (OTS, Voogdij en Jeugdreclassering). Zo krijgt ieder kind de aandacht die het verdient. Bij JBRR houden we ons aan afspraken, luisteren we zonder oordeel en zien we altijd mogelijkheden. Binnen je team voelen collega’s zich verantwoordelijk voor de totale workload en heb je de onvoorwaardelijke steun van je teammanager die uit het veld komt. We staan voor, naast en achter elkaar, want we doen het samen.
Een kijkje in het werk van onze jeugdbeschermers
Een kijkje in het leven van onze jeugdbeschermers? Lees hier het verhaal van Anita (OTS), Tim (jeugdreclassering) en Audrey (voogdij). Je kunt ook kiezen voor het crisisinterventieteam, zoals Ben heeft gedaan.
Ik loop binnen, haal koffie, start mijn computer en open mijn mail. Vandaag heb ik weer flink wat op het programma staan. Iedere casus is uniek; geen dag is hetzelfde. Er is een mail van een school over zorgen om een 9-jarige uit een van mijn gezinnen en een terugbelverzoek van een advocaat. Dat pak ik vanmiddag direct op.
Ik blok een half uur om me voor te bereiden op het huisbezoek van vanochtend. Het gaat om Sanne, 13 jaar. Zij is net klaar met een traumabehandeling en wil graag terug naar school. Ik lees het plan van aanpak nog eens door, kijk wat we bij de laatste evaluatie hebben afgesproken en bel kort met haar behandelaar bij de GGZ om af te stemmen wat zij haalbaar vindt. Ik ga naar de receptie om mijn gereserveerde leaseauto op te halen.
Sanne zit op de bank, een beetje gespannen, maar duidelijk gemotiveerd. We praten over wat terugkeer naar school voor haar betekent. Ik ben geen hulpverlener- dat blijf ik mezelf voorhouden- maar ik voer wel de regie. We bespreken een opbouwschema: starten met halve dagen. Ik vind dat er een vast aanspreekpunt op school moet komen. Als het toch teveel voor haar is, stellen we het plan bij. Moeder is opgelucht dat er een concreet plan komt. Sanne zegt halverwege: “Ik vind het fijn dat je luistert en niet meteen oordeelt.”
In de auto bel ik de zorgcoördinator van Sannes school om het opbouwschema af te stemmen. Daarna heb ik kort overleg met de GGZ-behandelaar. Zij blijft betrokken voor nazorg en we spreken een evaluatiemoment over zes weken af. Straks leg ik alles vast in een dossier. Ons werk vraag om een zorgvuldige verslaglegging, onder meer omdat elk besluit later getoetst kan worden.
Ik eet samen met twee collega’s. We praten over van alles. Een collega zit met een ingewikkelde casus en deelt zijn zorg. We denken met hem mee. Dat is het mooie van dit team. We staan voor, naast en achter elkaar.
Een van de zwaardere momenten van de dag. De ouders van twee kinderen (7 en 10) zijn in een slepende vechtscheiding verwikkeld. Vader belt boos op: moeder zou afspraken niet nakomen. Ik luister, blijf rustig en breng het gesprek steeds terug naar waar het om gaat: de kinderen. Wat hebben zij nodig? Ik herhaal de kaders die de rechter heeft vastgesteld en maak duidelijk dat ik beide ouders op eenzelfde manier benader. Het is balanceren tussen empathie en stevigheid. Soms moet ik aankondigen dat een schriftelijke aanwijzing een optie wordt als afspraken niet worden nagekomen. Dat is niet wat ik wil, maar het hoort bij mijn rol.
Overleg met de gedragswetenschapper en mijn teammanager over dezelfde scheidingscasus. Wat is het meest helpend? Wat is juridisch nodig? We bespreken of een schriftelijke aanwijzing proportioneel is of dat we eerst nog een bemiddelingstraject inzetten. De gedragswetenschapper benoemt het risico voor het oudste kind dat signalen van een loyaliteitsconflict laat zien. We besluiten een gesprek met beide ouders apart in te plannen en de aanwijzing achter de hand te houden. Fijn om dit soort beslissingen niet alleen te nemen.
Verslagen van vandaag uitwerken, een plan van aanpak bijstellen en beginnen aan een verzoekschrift voor een verlenging OTS die over zes weken bij de rechtbank voorligt. Rechtbankmomenten bereid ik altijd zorgvuldig voor; daar mag niets aan toeval worden overgelaten. Ongeveer de helft van mijn tijd zit in dit soort regelwerk; de andere helft ben ik in contact met cliënten.
Laptop dicht, telefoon nog wel aan voor calamiteiten. Als je in dit team werkt, hoef je echt niet elke avond te werken. Deze baan is dus prima te combineren met een prive-leven. Natuurlijk komt het voor dat zaken uitlopen en dan ben ik er voor het kind en het gezin. Ik denk aan een vraag van een vriend. “Waarom ben je dit beroep in hemelsnaam gaan doen?” Ik voel inderdaad een enorme verantwoordelijkheid en krijg te maken met weerstand en tegenslag. Maar vandaag zag ik Sanne stappen zetten, voorkwam ik samen met collega’s dat een conflict tussen ouders verder escaleerde en voelde een jongere zich gehoord. Dáár krijg ik energie van!
Ik zit nog niet achter mijn bureau of ik krijg een koffie van een collega. De prettige manier waarop we met elkaar omgaan is voor mij heel belangrijk. Met alle dossiers die ik onder mijn hoede heb, begint elke dag met scannen wat prioriteit heeft. Vandaag zie ik een mail van een mentor over een jongen die opnieuw is gaan spijbelen en een bericht van de Raad dat een van mijn jongeren is aangehouden voor een vechtpartij. Twee dingen om meteen op te pakken.
Ik blok tijd om me voor te bereiden op het gesprek met Yassin. Hij heeft een lange hulpverleningsgeschiedenis en valt regelmatig terug. Ik begrijp inmiddels dat zijn gedrag voortkomt uit een hechtingsprobleem. Een behandeling daarvoor heb ik aangevraagd, maar de wachtlijst is lang. Tot die tijd blijf ik mij inzetten om hem op het goede spoor te houden. Ik lees het schorsingsplan terug dat we samen hebben gemaakt. Hij voert er zelf de regie over en dat blijkt te werken.
Yassin komt binnen, iets te laat maar hij komt. We nemen samen de afgelopen week door. Hij gaat weer naar school, heeft gesolliciteerd bij twee bedrijven en vertelt trots over zijn vriendin die hem stimuleert. Na een paar terugvallen zie ik nu echt stappen vooruit. Ik benoem het hardop: ‘Je doet het goed, Yassin.’ Hij haalt zijn schouders op, maar ik zie dat het binnenkomt. We maken nieuwe afspraken voor de komende twee weken en ik leg ze vast. Ik ben echt blij dat het zo goed met hem gaat.
Over de aanhouding van vannacht. Het gaat om een 16-jarige uit mijn caseload die wordt verdacht van betrokkenheid bij een vechtpartij op straat. Hij ontkent. Ik bel met de officier van justitie over de verdenking en vraag wat zij van plan zijn voor het vervolg. We spreken af dat ik vandaag nog op bezoek ga.
Snelle lunch in de kantine. Een collega vertelt over een jongere die is verdwenen. Ze is niet meer bereikbaar, ouders weten ook niet waar ze is. We sparren even en zoals zo vaak helpt het gewoon om even samen zorgen te delen.
Ik rijd naar het huis van de jongen die vannacht is aangehouden. Hij houdt vol dat hij er niets mee te maken heeft. Zijn moeder zit erbij, extreem gespannen. Ik luister, vraag door, maar oordeel niet. Het is mijn taak om onbevooroordeeld het verhaal achter het verhaal te begrijpen. Pas dan kan ik goed adviseren. Ik leg uit wat de mogelijke gevolgen zijn en wat ik van hem verwacht aan medewerking. We maken een vervolgafspraak en ik benadruk: afspraken nakomen is nu cruciaal.
Terug op kantoor zit ik aan tafel met de leerplichtambtenaar, de zorgcoördinator van school, de wijkagent en een jeugdhulpverlener. Het gaat over een 14-jarige die hardnekkig spijbelt en in een ‘verkeerde’ vriendenkring zit. Iedereen brengt zijn eigen perspectief in. Ik heb de rol van regisseur: verbinden, aansturen op gezamenlijke afspraken en zorgen dat we goed met elkaar samenwerken. We verdelen acties. Wie spreekt wie aan, wanneer evalueren we, wat doen we als het escaleert? Korte lijnen met ketenpartners zijn goud waard. En natuurlijk ook met gezinnen en jongeren. Maar dat spreekt vanzelf. De jongere staat altijd centraal!
Tijd aan mijn bureau. Ik maak een gezinsplan en schrijf een advies aan de officier van justitie. Zorgvuldig formuleren is belangrijk. Wat ik schrijf, kan invloed hebben op vervolging of het al dan niet intrekken van een voorwaardelijke straf. Daarnaast werk ik de afspraken met Yassin bij in zijn plan van aanpak.
Even contact met een aantal collega’s over lastige dossiers. Het is fijn dat iedereen openstaat voor overleg.. Dat onvoorwaardelijke vertrouwen vanuit mijn team en teammanager maakt dat ik de zwaarste dossiers aankan.
Laptop dicht. Ik denk nog even terug aan het gesprek met Yassin. Daarvoor doe ik dit werk: niet alleen voorkomen dat jongeren opnieuw de fout in gaan, maar ze stimuleren zich te ontwikkelen en een plek te vinden in de maatschappij. Niet elke dag is een overwinning, maar vandaag had ik er één. En morgen is er weer een kans.
Ik ben iets te laat en open haastig mijn agenda. Elke dag begint met het maken van een overzicht. Vandaag staat er een gesprek met een biologische moeder gepland, een telefoontje met pleegouders en moet ik een handtekening zetten onder een toestemmingsformulier voor een schoolreis naar het buitenland. Bij voogdij ben ík degene die deze juridische beslissingen neemt, namens JBRR draag ik het gezag. Dat besef weegt elke ochtend opnieuw mee.
Ik blok tijd om me voor te bereiden op het gesprek met de moeder van Sam (9). Sam woont sinds vier jaar bij pleegouders. Zijn moeder heeft een ingewikkeld verleden - verslavingsproblematiek, periodes van dakloosheid - maar ze probeert er weer bovenop te komen. Ze heeft Sam al een tijd niet gezien. Ik lees het dossier terug, kijk wat eerdere contactmomenten hebben opgeleverd en denk na over wat haalbaar en wenselijk is. Het belang van Sam staat voorop, maar ik weet ook: bijna ieder kind verlangt vroeg of laat naar contact met zijn roots.
Ze zit tegenover me, draait nerveus aan de mouw van haar jas. ‘Sam is mijn kind,’ zegt ze zacht. ‘Ik weet dat ik fouten heb gemaakt, maar ik wil hem niet kwijt.’ Ze heeft fouten gemaakt -daar is iedereen het over eens, ook zijzelf - maar ze houdt van haar zoon. We bespreken hoe een eerste contactmoment eruit zou kunnen zien: kort, op neutraal terrein, met een vertrouwd iemand erbij. Ik beloof wel dat ik het met de pleegouders ga bespreken. Ze knikt, opgelucht dat ik haar gehoord heb.
Terug aan mijn bureau. Eerst de toestemming voor de schoolreis van een 12-jarige naar Duitsland. Paspoort regelen, handtekening zetten, alles vastleggen in het dossier. Dan een aanvraag voor een medische ingreep bij een ander kind. Ik lees het advies van de arts, weeg af, en geef akkoord. Dit zijn beslissingen die normaal door ouders worden genomen. Bij voogdij doe ik dat.
Even een frisse neus halen tijdens een wandelingetje met een collega. Hij zit met een dossier waarin biologische ouders structureel blijven strijden tegen alle hulpverlening ten koste van het kind. We praten erover. Tussen zwart en wit zit een groot grijs gebied en dat grijs is precies waar wij werken. Het helpt om dat met elkaar te delen. En daarna gaat het natuurlijk over ‘games’. We houden allebei van World of Warcraft!
Ik bel de pleegouders van Sam. Ze zorgen al jaren voor hem en hebben veel stabiliteit gebracht. Ik leg uit hoe het gesprek met zijn moeder verliep en hoe belangrijk het is dat zij Sam de ruimte geven voor dit contact. In feite geven zij Sam dan emotionele toestemming om zijn moeder te zien, zonder dat hij zich daar schuldig over hoeft te voelen alsof hij hen daarmee verraadt. Ze luisteren, stellen vragen en uiteindelijk gaan ze erin mee. Ze willen het beste voor Sam, en ze begrijpen dat een kind loyaal is aan beide kanten. Daar ben ik ze dankbaar voor.
Ik rijd naar een jongere die ik dit kwartaal toch al wilde zien. We zitten op haar kamer en praten over school, vriendinnen,en haar wens om volgend jaar contact te zoeken met haar oudere zus. Ze ziet haar pleegouders inmiddels als haar gezin, maar haar zus mist ze. Ik luister, leg uit wat ik kan betekenen en wat we samen kunnen voorbereiden. Een voogd zien de meeste kinderen zo’n vier keer per jaar, maar als er iets speelt, vaker. Dit soort gesprekken zijn de basis: vertrouwen opbouwen door er gewoon te zijn.
Terug op kantoor zit ik met een collega-voogd en de gedragswetenschapper. Het gaat over een gezin met meerdere kinderen, allemaal onder voogdij, in verschillende pleeggezinnen. Hoe houden we de broers en zussen met elkaar in contact? Wat is goed voor wie? Iedere stem aan tafel brengt een ander perspectief in. Voogdij doe je niet alleen; dat zou ook niet kunnen.
Vrienden vinden het altijd bijzonder als ik vertel dat we zo’n leuk FUN-team hebben. Een team dat tal van activiteiten organiseert voor collega’s. Je werk is toch heel serieus, zeggen ze dan. Ja natuurlijk! En daarom is het zo belangrijk om je hoofd leeg te maken. Vandaag is er een verrassingsworkshop georganiseerd. Ben benieuwd. Wat er ook gebeurt, het is altijd leuk om collega’s te ontmoeten uit de hele organisatie.
Binnen het CIT werken we 24/7 in twee diensten van 08:30 tot 18:00 uur en van 11:30 tot 21:00 uur. Voor elke shift is er een briefing van een coördinator die overzicht heeft en het werk verdeelt. Tussendoor is er nog een briefing rond lunchtijd. In ons werk moeten we snel handelen en is overleg en afstemming ontzettend belangrijk!
Vanochtend is er onder meer een melding over babyletsel. Een collega gaat dit direct afstemmen met Veilig Thuis. Hoe gaan we dit aanvliegen? In ieder geval zal iemand vandaag nog op locatie zijn. Een kind heeft op school verteld dat hij is geslagen. En een wijkteam vraagt om hulp bij een gezin, waar fysieke en emotionele onveiligheid heerst. We verdelen de meldingen en gaan aan de slag.
Naast het behandelen van meldingen, heeft elke collega een eigen workload. Cases die ooit ‘crisis’ waren. We blijven die zaken volgen om een vinger aan de pols te houden. Een vader heeft zelf een gesprek met mij aangevraagd. Drie dagen geleden is zijn dochter van elf jaar met zijn toestemming vrijwillig uit huis geplaatst. Haar moeder is een half jaar geleden overleden en het meisje kan niet uit de voeten met de nieuwe vriendin van haar vader. Dat leidt continu tot ruzies die hoog oplopen en waarbij de spullen door het huis vliegen. Buren hebben de politie gebeld en die heeft het CIT ingeschakeld. Het CIT heeft een netwerkscreening gedaan en met de politie overlegd. De vader heeft er uiteindelijk mee ingestemd dat het meisje vrijwillig is ondergebracht bij haar oma, waarmee ze een goede band heeft.
De vader van het meisje komt een beetje boos binnen. Ik probeer hem direct uit zijn emotie te halen en geef aan dat het goed gaat met zijn dochter. We praten over het overlijden van zijn vrouw. ‘Zowel uw dochter als uzelf zijn allebei iemand kwijt’, zeg ik. De vader begint zachtjes te huilen. Hij stemt erin toe dat zijn dochter voorlopig bij haar oma logeert. Ook gaat hij wat meer afstand nemen tot zijn nieuwe vriendin en meer aandacht besteden aan zijn dochter. We spreken af dat hij hulp zoekt en dat wij daar contact over houden. Ik geef aan dat ik deze case met collega’s bespreek. Ook zal ik melden dat we op deze weg doorgaan, maar onder voorwaarden.
Een school maakt zich acuut zorgen over een leerling van acht jaar oud. De jongen is vandaag op school gekomen met blauwe plekken in zijn gezicht en een verhaal dat niet klopt. Het kind durft niet naar huis. Ik bel eerst met de leerkracht en de interne begeleider om de urgentie in te schatten. Het beeld is helder: dit kan niet wachten tot morgen.De leerkracht heeft de ouders inmiddels geïnformeerd en zij hebben toestemming gegeven om het kind te laten zien door een forensisch arts. Als er sprake is van letsel trekken we altijd samen op met Veilig Thuis. Ik rijd naar de school.
Het kind zit met gebogen hoofd aan tafel. Wat is er gebeurd? Waarom wil hij niet naar huis? Ik let niet alleen op wat het kind zegt, maar ook op zijn lichaamstaal. Het kind geeft toe dat hij stiekem heeft gerookt. Zijn vader heeft het gezien en hem gestraft. Als ik doorvraag, vertelt het kind dat zijn vader hem met zijn vuisten op het hoofd heeft geslagen.
De situatie is helder. Het ‘grote’ schakelen begint. Overleg met het team. Naar het huis van het kind om met de moeder en de vader te spreken. Onze ketenpartners om input vragen. Kijken of er familie is waar de jongen vannacht terechtkan. In een aparte kamer bel ik met een collega gedragswetenschapper. We zitten op dezelfde lijn. Het kind kan vandaag niet terug naar huis. In overleg met de ouders wordt een tante naar voren geschoven als tijdelijk opvangadres. Maar het kind wil niet naar zijn tante. Er moet een neutraal pleeggezin worden gezocht. Als de jongen ouder was geweest dan twaalf jaar was hij in de crisisopvang geplaatst. Vandaag gaat hij mee naar kantoor, waar we ruimtes hebben voor kinderen om tijdelijk in te verblijven. Ik hoop dat we snel een passend pleeggezin voor hem vinden.
Bij de vader en zijn elfjarige dochter loopt het anders dan ik hoopte. Ondanks het gesprek heeft hij de toestemming voor vrijwillige uithuisplaatsing ingetrokken. De vader wil dat het meisje direct naar huis komt. De oma heeft geweigerd en de politie gebeld. Ik schakel met de Raad van Kinderbescherming die wat aanvullende vragen heeft. Er wordt besloten een maatregel aan te vragen bij de kinderrechter: een voorlopige ondertoezichtstelling en een spoedmachtiging uithuisplaatsing bij haar oma. Een dergelijk traject neemt meestal vier tot vijf uur in beslag. De oma en het meisje zijn opgelucht. De politie houdt een oogje in het zeil. Morgen heb ik weer een gesprek met de vader over een omgangsregeling. Het is belangrijk dat kinderen en ouders in contact met elkaar blijven.
Het is een ongeschreven regel dat je een crisissituatie die je oppakt ook afmaakt. Dit werk vraagt veel van mij. Overzicht houden onder druk. Snel en zorgvuldig besluiten nemen. Een stevige rug hebben en toch mens blijven. Maar het geeft ook iets terug wat weinig banen bieden: het besef dat je er bent op het moment dat een kind iemand hard nodig heeft.
Inschrijfformulier
Laat je gegevens achter en vertel ons waar je nieuwsgierig naar bent.